Objective: This prospective randomized parallel-group study compared sevoflurane consumption in pediatric patients undergoing general anesthesia with high initial concentration and gradual induction techniques in pediatric patients undergoing general anesthesia. The primary objective was to measure the volume of sevoflurane used until loss of eyelash reflex (V-LOER). Secondary objectives included time to loss of eyelash reflex (T-LOER), time to intravenous (IV) cannulation, volume of sevoflurane used until IV cannulation, end-tidal sevoflurane at LOER (EtSevo-LOER) end-tidal sevoflurane at IV cannulation (EtSevo-IV) concentration, hemodynamic changes and induction-related complications.
Method: Seventy children aged 2–8 years were randomized into two groups. Group A received high initial concentration of 8% sevoflurane in 6 L min⁻¹ oxygen from the onset, while Group B underwent incremental sevoflurane induction, starting at 1% and increasing by 1% every 10 seconds until 8% was reached. Sevoflurane consumption was measured using agent monitoring system of GE Aisys CS² anesthesia workstation. The T-LOER and time for IV cannulation, EtSevo-LOER and EtSevo-IV, hemodynamic parameters, and complications were statistically analyzed.
Results: Group A required lesser V-LOER (1.88±0.41 mL) than group B (2.91±1.40 mL). Group A required shorter time T-LOER (47.11±10.13 seconds) compared to group B (87.69±35.02 seconds). Sevoflurane consumption till IV cannulation was lower in group A compared to group B although not statistically significant. The EtSevo-LOER was similar in both groups. The EtSevo-IV cannulation was lower in group B.
Conclusion: High initial concentration induction of sevoflurane achieves faster induction at lower agent consumption compared to incremental induction technique of general anesthesia in pediatric patients.
Keywords: Paediatric anesthesia, inhalational induction, sevoflurane
ÖZ
Amaç: Bu prospektif, randomize paralel gruplu çalışmada, genel anestezi uygulanan pediatrik hastalarda yüksek başlangıç konsantrasyonu ve kademeli indüksiyon teknikleriyle sevofluran tüketimini karşılaştırılmıştır. Birincil amaç, kirpik refleksi kaybına kadar kullanılan sevofluran hacmini (V-LOER) ölçmekti. İkincil amaçlar arasında kirpik refleksi kaybına kadar geçen süre (T-LOER), intravenöz (IV) kanülasyona kadar geçen süre, IV kanülasyona kadar kullanılan sevofluran hacmi, LOER’de son tidal sevofluran (Et Sevo-LOER) konsantrasyonu, IV kanülasyonda son tidal sevofluran (Et Sevo-IV) konsantrasyonu, hemodinamik değişiklikler ve indüksiyonla ilişkili komplikasyonlar yer almıştır.
Yöntem: İki ve 8 yaş arası 70 çocuk iki gruba randomize edildi. Grup A’ya başlangıçtan itibaren 6 L dk⁻¹ oksijende yüksek konsantrasyonda %8 sevofluran verilirken, Grup B’ye %1’den başlanıp %8’e ulaşılana kadar her 10 saniyede bir %1 artırılarak kademeli sevofluran indüksiyonu uygulandı. Sevofluran tüketimi, GE Aisys CS² anestezi istasyonunun ajan izleme sistemi kullanılarak ölçüldü. Kirpik refleksi kaybına kadar geçen süre ve IV kanülasyon süresi, EtSevo-LOER ve EtSevo-IV, hemodinamik parametreler ve komplikasyonlar istatistiksel olarak analiz edildi.
Bulgular: Grup A’nın LOER için Grup B’den (2,91 ± 1,40 mL) daha az sevofluran hacmine (1,88 ± 0,41 mL) ihtiyacı vardı. Grup A’nın T-LOER süresi (47,11 ± 10,13 saniye) Grup B’ye (87,69 ± 35,02 saniye) kıyasla daha kısaydı. Grup A’da IV kanülasyona kadar sevofluran tüketimi Grup B’ye kıyasla daha düşüktü, ancak istatistiksel olarak anlamlı değildi. EtSevo-LOER her iki grupta da benzerdi. İntravenöz kanülasyon sırasında Etsevo Grup B’de daha düşüktü.
Sonuç: Pediatrik hastalarda sevofluranın yüksek başlangıç konsantrasyonu ile yapılan indüksiyonu, kademeli indüksiyon tekniğine kıyasla düşük ajan tüketimi ve hızlı indüksiyon sağlamaktadır.
Anahtar Kelimeler: Pediatrik anestezi, inhalasyonel indüksiyon, sevofluran