Kalça Kırığı Cerrahisinde Genel ve Spinal Anestezinin Mortalite Üzerine Etkisi: Çok Değişkenli Lojistik Regresyon Kullanılarak Yapılmış Retrospektif Kohort Çalışması

ÖZ
Amaç: Kalça kırığı cerrahisi, özellikle yaşlı ve kırılgan hastalarda erken mortalite ile ilişkilidir. Anestezi tekniği, perioperatif dönemde değiştirilebilir potansiyel bir faktör olarak kabul edilmekle birlikte, randomize çalışmalar spinal anestezinin genel anesteziye üstün bir sağkalım avantajı sağladığını net olarak göstermemiştir. Ancak gerçek yaşam klinik pratiğinde anestezi seçimi hasta kırılganlığından etkilenmekte olup, bu durum anestezi tekniği ile klinik sonuçlar arasında gözlenen ilişkilerin yorumlanmasını güçleştirebilmektedir.
Yöntem: Ocak 2021–Mayıs 2025 tarihleri arasında üçüncü basamak bir merkezde, kalça kırığı cerrahisi uygulanan erişkin hastalarda retrospektif gözlemsel kohort çalışma gerçekleştirildi. Hastalar uygulanan anestezi tekniğine göre (spinal ve genel anestezi) gruplandırıldı. Birincil sonlanım noktası hastane içi mortaliteydi. Mortalite için bağımsız belirleyicileri saptamak amacıyla, yaşa göre düzeltilmiş Charlson Komorbidite İndeksi ve fizyolojik kırılganlık göstergeleri dahil edilerek çok değişkenli lojistik regresyon analizi yapıldı.
Bulgular: Toplam 665 hasta çalışmaya dahil edildi (spinal anestezi, n=514; genel anestezi, n=151). Hastane içi mortalite genel anestezi alan hastalarda spinal anestezi alanlara göre daha yüksekti (%7,9 vs %3,7; p=0,037). Ancak yaşa göre düzeltilmiş Charlson Komorbidite İndeksi ile komorbidite yükü için düzeltme yapıldıktan sonra, genel anestezi ile hastane içi mortalite arasındaki ilişki zayıfladı ve istatistiksel olarak anlamlılığını kaybetti (düzeltilmiş OR 1,68; %95 GA 0,84–3,38). Buna karşılık daha yüksek Charlson Komorbidite İndeksi skoru, düşük preoperatif serum albümin düzeyi ve diyaliz bağımlılığı hastane içi mortalitenin güçlü ve bağımsız belirleyicileri olarak kaldı.
Sonuç: Bu gerçek yaşam kohortunda, kalça kırığı cerrahisi uygulanan hastalarda genel anestezi ile hastane içi mortalite arasındaki ilişkinin, anestezi tekniğinin doğrudan etkisinden çok, hastaların altta yatan kırılganlık düzeyi ile ilişkili olduğu görüldü. Özellikle hipoalbüminemi ve diyaliz bağımlılığı gibi kırılganlığı yansıtan klinik faktörler, erken postoperatif mortalitenin en güçlü belirleyicileri olarak öne çıktı. Bu bulgular, kalça kırığı cerrahisi öncesi risk değerlendirmesinde yalnızca anestezi yöntemine odaklanmanın yeterli olmadığını; kırılganlık, beslenme durumu ve organ disfonksiyonunun da bütüncül olarak değerlendirilmesi gerektiğini göstermektedir.

Anahtar Kelimeler: Kalça kırıkları, spinal anestezi, genel anestezi, mortalite, komorbidite, kırılganlık

The Impact of General and Spinal Anesthesia on Mortality in Hip Fracture Surgery: A Retrospective Cohort Study Using Multivariable Logistic Regression

Objective: Hip fracture surgery is associated with considerable early mortality, particularly among older and frail patients. Although anesthetic technique is considered a potentially modifiable perioperative factor, randomized trials have not consistently demonstrated a survival advantage of spinal over general anesthesia. In real-world practice, anesthetic choice is often influenced by baseline frailty and comorbidity burden, which may complicate the interpretation of associations between anesthesia type and outcomes.
Method: This retrospective observational cohort study included adult patients who underwent hip fracture surgery at a tertiary care center between January 2021 and May 2025. Patients were categorized according to anesthetic technique as spinal or general anesthesia. The primary outcome was in-hospital mortality. Multivariable logistic regression analysis was performed to identify independent predictors of mortality, including anesthetic technique, age-adjusted Charlson Comorbidity Index, and physiological markers of frailty.
Results: A total of 665 patients were included; 514 received spinal anesthesia and 151 received general anesthesia. In-hospital mortality was higher in the general anesthesia group than in the spinal anesthesia group (7.9% vs. 3.7%; p=0.037). However, after adjustment for comorbidity burden using the age-adjusted Charlson Comorbidity Index, the association between general anesthesia and in-hospital mortality was attenuated and was no longer statistically significant (adjusted OR 1.68; 95% CI 0.84–3.38). In contrast, higher Charlson Comorbidity Index score, lower preoperative serum albumin level, and dialysis dependence remained strong independent predictors of in-hospital mortality.
Conclusion: In this real-world cohort of patients undergoing hip fracture surgery, the association between general anesthesia and increased in-hospital mortality appeared to be largely explained by underlying frailty rather than a direct effect of anesthetic technique. Hypoalbuminemia and dialysis dependence were among the strongest predictors of early postoperative death. These findings suggest that preoperative risk assessment should extend beyond anesthetic technique and include frailty, nutritional status, and organ dysfunction.

Keywords: Hip fractures, spinal anesthesia, general anesthesia, mortality, comorbidity, frailty